KOBANÊ – Şehîd Mesûd Îbrahîm (Behdînan Kobanê), Kobanê’ye bağlı Ziravik köyündendi. 25 Aralık 2021 tarihinde Türk devletinin gerçekleştirdiği hava saldırısında şehit düşen 6 gençlik hareketi üyesinden biriydi. Şehîd Mesûd ağır yaralanmış, tedavi gördüğü Minbic Hastanesi’nde 1 Ocak 2022 tarihinde şehadete ulaşmıştı.
Şehîd Mesûd’un ailesi ve arkadaşları, anısını yaşatmak amacıyla onun yurtsever yaşamını ve fedakâr kişiliğini anlattı.
Kardeşi Nisrîn Îbrahîm, Şehîd Mesûd’u şu sözlerle anlattı:
Henüz yedi yaşındayken çalışıyordu. Onu Kobanê’ye gönderirdik, gider gelirdi, köyde de tek başına hayvan otlatmaya giderdi. Büyüdüğünde de örgütsel çalışmaları çok severdi.
2014’te çeteler bize saldırdığında o ve altı arkadaşı köyde kaldı. Ona defalarca “tanklarla, ağır silahlarla saldırıyorlar, elimizde bir şey yok” dedik. “Bir şey olmaz, son ana kadar köyden çıkmam” dedi. Daha sonra çeteler Girdê köyü yakınına ulaştı. O, motoruyla altı arkadaşıyla birlikte oraya gidiyordu. “Altı kişisiniz, onlara nasıl saldıracaksınız?” dedik. “Köyden çıkmam imkânsız” dedi.
Sonrasında cephe hattına gittik ve göç ettik. Döndüğümüzde ona “annen seni görmek istiyor” dedim, ikna ettik ve geldi.
Dönüşte yeniden Sirîn Devrimci Gençlik Hareketi’nde yer aldı. Aldar adlı arkadaşıyla birlikteydi. Daha sonra Öz Savunma Güçleri’nde görev aldı, bir yıl iki ay kaldı. Ardından Gençlik ve Spor Komitesi’ne geçti. Yaklaşık bir buçuk yıl çalıştıktan sonra Kobanê gençlik çalışmalarına geçti.
Tüm zamanını gençlere adadı. Çoğu zaman çocuklarını bile göremezdi. Ne olursa olsun asla tereddüt etmezdi. Arkadaşlığa çok değer verirdi, evde de çok saygılıydı. Sofra kurulmadan yemezdi. Çok cesurdu. Bir gün eve geldi ve “Anne, çeteler bize ateş açtı ama hedefi tutturamadılar” dedi. İşgalci Türk devleti Heval Hecî’yi şehit ettiğinde onun cenazesini ilk kaldıran oydu. Canını arkadaşları için feda edebilirdi. Asla tereddüt etmedi, işini severdi.
Küçük çocukları, eşi olmasına rağmen hiçbir zaman “hayır” demedi. Kızlarını çok severdi. Sabah giderken “Hêvî’nin elinden tutun, inşallah büyür” derdi. Arkadaşlıkta, ailede çok değerliydi, asla korkmazdı. Tüm zamanını gençlik çalışmasına adadı. “Bu toprakları nasıl özgürleştiririz, şehitleri Semalka’dan nasıl geçiririz” derdi. Genç arkadaşlar yürüyüş yaptıklarında ilk taşı atan oydu.
Amcası Hecî Îbrahîm ise şunları söyledi:
Heval Mesûd 1992 yılında Ziravik köyünde doğdu. Halkını, köyünü, arkadaşlarını çok seven biriydi. Çevresini, komşularını, ülkesini severdi. Düşüncesi ve felsefesi gelişmişti. Arkadaşlarına bağlıydı, asla onları yarı yolda bırakmazdı.
2014’te DAİŞ saldırdığında çevremizi sardılar. Mesûd arkadaşlarını toplayıp “çetelerin önünü keseceğiz” dedi. Nöbet tutuyor, eve gelmiyordu. “Düşman saldırıyor, evde oturamayız, halkı örgütlemeliyiz” diyordu.
2015’te Kobanê’ye göç ettik. O yine savunmaya katıldı, sınırı geçmedi. “Arkadaşlarımı bırakmam” dedi. Soğukta, yağmurda Kobanê’ye gidip arkadaşlarına erzak taşıdı. DAİŞ Kobanê’den çıkınca “köyümü koruyacağım” dedi. İlk dönenlerden oldu, köy savunmasını yaptı.
2015’te evlendi. 2016’da gençlik çalışmalarına katıldı. Evini, ailesini bırakarak günlerce dönmeden çalıştı. Qamişlo, Hesekê, Reqa’ya gitti. “Benden ne istenirse sonuna kadar yaparım” derdi.
Bir gün şehirde gençlerle toplantıdayken hava saldırısı oldu. Beş arkadaşı şehit düştü, Mesûd ağır yaralandı. Önce Kobanê’ye, ardından Minbic’e götürüldü. Yedi gün sonra şehit oldu.
Melîke Îbrahîm ise şöyle konuştu:
Mesûd çok yetenekliydi. Okulu sevmezdi ama çalışkandı. Babasına çok bağlıydı, kardeşlerini çok severdi. “Kimse yorulmasın, ben onların yerine yorulurum” derdi.
Göç ettiğimizde saldırılar köye yaklaştı, herkes çıktı ama o kaldı. Arkadaşlarından bazıları şehit düştü. Onu zorla köyden çıkardık. DAİŞ Kobanê’deyken kimse şehitleri defnedemezken o gizlice gidip arkadaşlarını defnederdi.
Döndükten sonra yine gençlik çalışmalarına katıldı, askerlik yaptı, sonra tekrar döndü. “Şehit de olsam yolumdan dönmem” derdi. Ailesine karşı hiç kusur etmedi, kardeşlerine çok bağlıydı. Köy halkı ve arkadaşları onu çok severdi.
Arkadaşı Îdrîs Ebû Hesen ise şunları anlattı:
Şehîd Mesûd devrimci ve şehitler köyünde büyüdü. Küçüklüğünden beri Kürtlüğünü ve ülkesini severdi. Gençlik çalışmalarında çok emek verdi. “Bu iş zor değil mi?” dediğimde “Şehitleri görünce ne aile ne köy aklıma geliyor” derdi.
Asla “hayır” demezdi. Gecesi gündüzü yoktu. 2014’te DAİŞ Kobanê’ye girdiğinde asla ayrılmadı. “Toprağımı bırakmam” dedi.
Semalka kapısında neden olduğunu sorduğumda “Nerede ihtiyaç varsa oraya giderim. Dört parça Kürdistan benim için birdir” dedi. Yaşından çok büyük bir düşünceye sahipti. Önderliğin, Mazlum Doğan’ın, Egîd’in sözlerini dilinden düşürmezdi. Tüm yaşamını örgütlü mücadeleye adadı.